සීතාම්බර සළු පැළද සිටියේ යැයි සිතා සිටි රජතුමාට උඹ හෙළුවෙන් යැයි කීවේද කොලුවෙකි

{ November 9, 2009 @ 3:30 am } · { Uncategorized }

බොහෝ වැඩිහිටියන්, දෙමාපියන් මෙන්ම ගුරුවරු ද සිතා ඉන්නේ ළමුන්ට වඩා බොහෝ දේ තමන් දන්නා බවයි.

ඒ නිසාම ළමයෙකු යමක් කියන්නට පටන් ගන්නා විටම එක්කෝ එය සම්පුර්ණ කිරීමටත් එයට අවවාදයකින් උපදෙසකින් නැත්නම් අවලාදයකින් හෝ අවමානයකින් සංග‍්‍රහ කිරීමටත් උන් පුරුදුව සිටිති.

විශේෂයෙන් කියන දේ නාහන එකට එක කියන්නට එන කොල්ලන් කෙල්ලන් අල්ලා දඩුවම් දීමට මහ උන්ට ඇත්තේ නොතිත් ආසාවකි. අතෝරයක් නැතිව ප‍්‍රශ්න අහන දරුවන් සම්බන්ධයෙන් ද උන්ට ඇත්තේ තරහකි.

ලොව වෙනස් කළේ කියන දෙය අහගෙන පුරුදු විදිහට වැඩ කළ උන් නොවෙ.

දැනුම ලැබෙන්නේ කියන දෙය වන පොත් කර එය වැමෑරීමෙ සමත් කමෙන් නොවෙ.

ප‍්‍රශ්න කරන අභියෝග කරන වෙනස් අදහස් දරන මිනිසුන්ගෙනි.

මෙම නිර්මාණාත්මක හැකියාව වඩාත් ඇත්තේ තමන්ගේ පටු අත්දැකීම් නිසා ඇට්ට කුණා වුනු වැඩිහිටියන් තුළ නොවෙ. ළමුන් තුළ ය.

ඒ නිසා වැඩිහිටියන් නව දේ ඉගෙන ගන්නට කැමති නම් උන් ඉගෙන ගත යුත්තේ ළමුන්ගෙනි.

එහෙත් බොහෝ වැඩිහිටියෝ තමන්ගේ විධිමත් අධ්‍යාපනය හමාර වූ පසු ඉගෙනීම අත් හරිති.

දැන් ඉතින් අපි ඉගෙන ගන්න කාලෙ ගියා!

බොහෝ රටවල වැඩිහිටියන් පොත් පත් කියවන සංස්කෘතියක් ඇති බව ඒ රටවල ඇවිද ඇති කෙනෙකුට දැක ගත හැකි ය. බස් රථය තුළ නැතිනම් දුම්රියේ යන බොහෝ අය අත පොත් තිබෙයි.

ඉගෙන ගන්නට ඇති එකම මාර්ගය පොත් නොවන බව ඇත්තකි. එහෙත් එය ද එක් වැදගත් මාධ්‍යයකි. එයට අනාවරණය වීමට අකමැති අය ප‍්‍රදර්ශනය කරන්නේ ඉගෙනීම ගැන ඔවුන් තුළ ඔඩු දුවා ඇති අදහස ය.

මගේ අදහස නම් ලංකාව හරියන්නේ වැඩිහිටියන් ඉගෙන ගත් දාට ය. ඒ සඳහා උන්ට කළ හැකි එක් වැදගත් වැඩක් නම් දරුවන් ගෙනෙන අභියෝගයන්ට පිටුපස නොහරවා ඊට මුහුණ දීම ය.

රජු සීතාම්බර සළු පට පැළඳ සිටිනවා නොව හෙළුවෙන් සිටින බව කීවෙ වැඩිහිටියන් නොවෙ. පාරෙ හිටි කොලු ගැටයෙකි.